Eetbaar landschap

 

Eetbaar landschap, letterlijk het eetbaar maken van landschap, is een concept dat bij bestaande en nieuw aan te leggen groenvoorzieningen gebruikt kan worden. Dit concept kan worden toegepast op tuinen, parken en openbaar groen.

In plaats van te kiezen bij de aanplant voor soorten die voor de mens niet eetbaar zijn en geen voedingswaarde hebben, wordt er gekozen voor soorten die dat wél hebben. Er is een breed scala aan planten, zowel inheems als uitheems waarmee gewerkt kan worden. Hier valt de denken aan noten, bessen, fruit, eetbare bloemen en – bladeren en soorten met een zeer hoog gehalte aan gezonde stoffen, zogenaamde Superfoods zoals bijvoorbeeld de Aronia bes, Duindoorn of Goij bes. Er zijn wel honderden soorten planten met elk een groot aantal variëteiten waaruit gekozen kan worden.

Eetbaar landschap is niet alleen eetbaar, maar ook nog eens esthetisch mooi. Bloesem van fruitbomen is bijvoorbeeld prachtig. Ook kunnen de huidige functies van de groenvoorzieningen gewoon behouden blijven, bijvoorbeeld bloemen, groenblijvers voor privacy of windkeringen. Verder hebben deze soorten over het algemeen een hogere waarde voor de fauna, zoals vlinders, insecten en vogels. Het ondersteunt de biodiversiteit dan ook veel meer dan reguliere aanplant.

Het concept eetbaar landschap komt voort uit de Permacultuur. Permacultuur is een ontwerpwetenschap gebaseerd op ethiek, zorg voor de aarde, zorg voor de mens en eerlijk delen. Permacultuur is zo efficiënt mogelijk gebruik maken van de omgeving zonder deze uit te putten of te vernietigen.

Permacultuur is momenteel wereldwijd erg in opkomst, omdat de zorgen over de huidige gang van zaken met betrekking tot voedselzekerheid en welvaartsverdeling in de wereld alsmaar toenemen.